((یاهو))

برادر جان دلم خون است,تو دردم را نمی دانی

و مرثیه ی غمناک سیاوش را برای او نمی خوانی

تو از داغ شقایق های پرپر دم نزن

چون از ناله و اشک مادران هیچ نمی دانی

آری!جوابی چون سکوت,دندان شکن تر نیست

به سان پسته ی لب بسته ی کاسه ی آجیل

ولی امشب سکوتم را پس از روزهای درازی شکستم

من نه سبزم نه سیاه,تنها به رنگ خودمم

دگر جانم به لب آمده از این همه دروغ و تزویر

نه از جعبه ی جادوها صدا خواهم نه تصویر!

هر زمان می گویم:ایران سرزمین پاک من

چشم هایم پر ز گریه می شود

من به خاکم عشق می ورزم ولی آنها نه!

دلم می گیرد از امروزو فردایی که ایرانم دراوست

دیگر از ایران به جز ویران نخواهد ماند با آنها

دل و روح همه ایرانیان ویران شده ست

آه!ایران,مهد پاکان و دلیران,وطن عرفان و ایمان,زادگاه عشق و نور

صدای ناله ی خاموش کورش ها که می آید ز دور

نهیب تباهی و نابودی ات را به ما می زند

درفش کاویانی جای جایش ریش ریش است

کمان آرش و غرور رستم ها شکسته

حواسم نیست,برای چه کسی می گویم؟

دهان و گوش و چشم ها که بسته!

چشم ها کور,گوش ها کر و زبان لال

این همان چیزی ست که آنها خواستندو ساختند

نرخ آزادی برایم حکم خون

زبان سرخ و سر سبز,تمامم در جنون

سگ گله,گوسفندان را یکی یکی به مذبح می برد

خدایا تا به کی چیزی نمی گویی؟مدارا تا کجا؟

جای پاشان روی هر نقطه ی پرچم هست

چه می گویم؟حواسم هست؟!

آنها که همه معصوم و پاکند

برای دین و ایمان,عاشقان سینه چاکند

و این را خوب می دانند که در آخر اسیر دانه های سرد خاکند

آنها همه از اهل بهشت اند بی شک

برای حرف هاشان همگی مدرک دارند

راست می گویند که از اهل بهشت اند,اینک.

شنیدم پسری آرام در گوش پدر می گفت:

((آنها که آنجایند,یک عالم ریش دارند

انگشترو تسبیح از تو بیش دارند

هرلحظه ذکری بر لبان خویش دارند

از تو چه اندازه مسلمان ترند؟

وای,ببین!آن همه دختر و پسررا به کجا می برند؟

برایشان نوشابه ی شیشه ای و کیک هم می خرند؟))

من ازاین می ترسم:از اعدام همه شکوفه ها در نطفه

اشکهایم روی گونه مست می رقصند

زیر این سنگینی غصه کنون با خاک یکسانم

((چو ایران مباشد تن من مباد))آرام می خوانم

و در اندیشه ی چاره ی فرداهایم

و اینکه روزگاری دست یابم به همه رویاهام

همچو آزاذی و سربلندی مردم ایران

و در جمعه ی نزدیکی ظهور آخرین منجی عالم

کفنم پرچم ایران,برگه ی عبور من یگ جلد قرآن

از آدم ها بر گردن من حقی نباشد

از خدا بود(که حتما هست)باشد,مشکلی نیست

آتشش را با دل و جانم خریدارم

ولی باز به لطف و کرمش امیدوارم

باهمه ی این آرزوها به کنارش می روم

شاید همه روزی شود تعبیر,درهمان روز خوبی که می آید

و من گر نباشم(که نیستم)از اعماق وجودم می شوم خوشحال

همین و تمام...